tapi ngilmu

“Tapa Ngrame: Ngelmu Urip Ana Tengahing Padhang lan Peteng”

Nalika jagad rame dening swara, kabar, lan kepengin unggul, kawruh leluhur Jawa ngajari satunggaling laku kang mboten ngungsi saka keramaian, nanging justru nemokake sepi ing tengahing rame. Laku punika sinebut Tapa Ngrame — tapa tanpa kudu nyepi, lelaku tanpa kudu medhitasi ing alas. Nanging tetep ngudi sejatining rasa ing jagad kang kepénak lan ricuh.

Tapa Ora Kudu Ing Gua, Nanging Ing Hati

Tapa ngrame dudu tegese lali marang urip donya, nanging luwih mirunggan manunggalake antarane urip lahir lan urip batin. Lelakonipun nuntun manungsa supaya saget tumindak ing donya tanpa kasangkut hawa-nepsu. Dadi dagang, dadi guru, dadi petani – kabeh saged tapa, yen dilakoni kanthi waskita lan tanggung jawab.

> “Sepi ing pamrih, rame ing gawe.”

Miturut pakurmatan Jawi, urip kang sareh lan prasaja iku ora kalah agung dibandingake urip kang rame merga kamulyan lahir.

Makna “Rame” lan “Sepi” Ing Cermin Rasa

Rame ing kene ateges prahara, kepinginan, emosi, pangajab.

Sepi ora mung srawung nyepi, nanging ngendhaleni kabutuhan, ngendhaleni ambisi.

Tapa ngrame ngajari supaya rasa ora dikendhaleni dening lingkungan, nanging lingkungan dipadhangi dening rasa.

Sikap Sajati Tapa Ngrame:

Tansah ngati-ati, nanging ora wedi.

Tansah sregep, nanging ora ngaku paling.

Tansah ngudi kawruh, nanging ora ngremehake liyan.

Tansah srawung, nanging tetep mantep ing rasa.

Tapa ngrame mujudake pilihan urip kang adhedhasar keluntrungane batin, ora mung tuntutan sosial. Leluhur ngelingake, sapa kang bisa tapa ing tengahing rame, iku sejatiné wis mandhaki tangga kasampurnan.

---

> “Tapa ngrame, tapa kang tan katon, nanging mancing cahyaning urip sejati.”