serat

Serat Candhamanungsa

Bab IV – Katresnan Sejati

---

> "Katresnan sejati punika botên dangu ing lambe, nanging tumancep wonten laku. Dudu mung pangrasa, nanging panguripan."

Katresnan sejati punika dudu asma, botên saged dipun tulis, lan botên prelu dipun pamèr. Asring malah meneng, nanging ayem.

Botên kabuyar déning jarak, botên owah amargi jaman, botên kendhat amargi kahanan.

Katresnan punika têmbung sepuh, ngrasuk sakawit wiwitaning urip, dumunung wonten ing raos kang ngendhaleni, botên édan, botên mung gumuyu.

> "Sing tresna sejati botên ndhèrèk rasa, nanging ndhèrèk kabecikan. Sing tresna botên mung ngreksa, nanging nglèrèni kanthi welas."

---

Katresnan sejati botên tansah sarujuk, botên tansah cedhak, malah asring kudu pisah. Nanging rasa botên pupus. Amargi sejatinipun tresna punika raos kang maringi, botên ngoyak bali.

Katresnan punika netepi:

– Nalika tan dipun tanggap

– Nalika botên dipun sebut

– Nalika botên malih dipun wangsuli

---

> 💮 "Sing tresna sejati botên ngarep-arep bali, nanging ngaturaké kanthi pasrah. Kados srengenge, madhangi tanpa njaluk pamuji."

---

Wong kang ngrasakaké katresnan sejati saged éling bilih saben manungsa punika anugrah. Luwih saking rasa seneng, katresnan punika maringi kawigatosan.

Tanda-tandhaipun:

– Welas sing dudu pengarep

– Lirih sing dudu ringkih

– Tumindak sing dudu pamrih

> 🌸 "Katresnan sejati punika lir kembang ing alas: mekar tanpa dipun tingali, ambu tanpa dipun endusi, nanging tetep paring kaendahan tumrap alam."

---

Piwelinging Bab IV:

> "Menawi panjenengan tresna, lajêng jaga. Nanging menawi botên saged njaga, lajêng uwalna kanthi pangapunten. Amargi tresna botên kedah dipun kuwatir, nanging dipun ajèni."

---

Tutuping Bab IV:

Katresnan sejati punika kawula sinau saking ibunipun, saking simbah, saking tiyang ingkang tansah paring tanpa nyuwun. Tresna punika dudu panguwasa, nanging pakurmatan.

Botên prelu prasyarat, botên ngancam, botên ngendhalèkaké.

> 🌿 "Tresna sejati punika pasrah, nanging botên ilang. Katresnan punika nyawiji, sanajan ragane adoh, atine tetep makantar-kantar."