lir ilir
---
Sasadhaning Lelakon
Urip punika laku kang ngliwati pepeteng lan padhang. Ora saben pepeteng tegese sangsara, lan ora saben padhang punika kamulyan sejati. Lelakon gesang kados lampah ing alas peteng, sing kudu dilakoni kanthi kawigaten, kanthi rasa waspada lan andhap asor.
Sasadhaning lelaku, manungsa saged nemokaké 'lir ilir kawruh' — sumunaripun padhang ing sajroning pepeteng rasa. Kawruh punika boten anggèn sinau aksara, nanging pangrasa kang nggladhi batin lumantar laku.
---
Pethikaning Kawigaten
Padhang kang sejati boten tumeka saka njaba, nanging medal saka njero. Kaya to, watu padhang ing jero bumi — perlu kasabaran, kadalaman, lan kekiatan kanggo nggayuh. Manungsa sing tansah nengenaké njaba, bakal kesasar déning kerlap-kerlip kang nglimputi, dudu nyumunar.
Kawigaten iku gegandhengan karo rasa eling. Eling marang asal, eling marang tujuwan, lan eling marang saben cecelenganing rasa. Eling punika kunci kang mbukak lawang kamardikan batin.
---
Sinaripun Kawruh
Nalika rasa wus resik lan ati wus lumuntur, kawruh ora mung ngisi pikiran, nanging nguripi gesang. Kawruh punika dados sinar kang maringi dalan ing sajroning pepeteng, dudu obor kang ngobong liyan.
Kawruh kang dipunraos, dipuncawis, lan dipunlampahi, saged nuwuhake pangertèn sejati. Dudu mung kawruh kang dipunklumpukaké tanpa makna. Awit kawruh sejati punika kang ngowahi laku, dudu mung omongan.
---
Wulanging Rasa
Wulangan sejati punika boten asring muni. Kaya banyu kang mili ing lepen alon, nanging nyebar panguripan. Wulangan rasa asring meneng, nanging pangaruhé jembar. Iku kang ngundang padhang saka jeroning batin.
Pangrungon rasa — punika kawruh kang dipunwarahi dening alam, swasana, lan rerengganing urip. Alam maringi pangajaran lumantar swara kang lirih: swarane angin, kodok ing sawah, udan kang mudhun.
---
Pangudining Lelampahan
Padhang kang sinorot saka kawruh sejati, kados lintang pating clecang ing langit wengi. Akeh-akehé kadang manungsa ngalami peteng batin sadurungé bisa ndeleng lintang ing dhuwur.
Mula, lelampahan kawruh punika laku sepi, ora rame pujian, nanging kebak pangrasa. Saben lelampahaning rasa punika tempaan — saben tempaan, bakal nyawiji dadi cahya sejati.
---
Wekasaning Bab
Lir ilir kawruh ora mung tandha yèn wis wayahe tangi, nanging ugo wewaler yèn wis wayahe urip kanthi padhang batin. Pepeteng boten kudu diarani ala, amarga pepeteng ugo maringi dalan lumebu padhang.
Kangge manungsa kang saget nampa pepeteng kanthi rasa ikhlas, sinar kawruh badhé ngiloni tanpa sumunar kasar. Kawruh punika boten mung sumunar ing mripat, nanging murub ing batin.
Komentar
Posting Komentar